beach-394503_1920

Als er even geen beweging is

Wat als het leven voor je gevoel even stilstaat of alles dreigt weg te vallen, wat doet dat met je?

Gaan alle overlevingsmechanismen weer aan staan en wil je oplossingen en de boel redden? Of is er een rust in jezelf, een basis en voel je in het moment of er een beweging wil ontstaan of (nog) niet?

De mind mag je Ware natuur gaan volgen

De mind is gericht op handelen vanuit onze oude overlevingsmechanismen en staat vaak op actie, doelen en oplossingen. Wat dus belangrijk is de mind niet meer te volgen, de mind te laten inzien dat deze niet altijd hoeft in te grijpen. Dat stil zijn en even ruimte geven aan wat er is, genoeg is.

Geen acties en oplossingen is een hele omslag voor de mind en dus uiteindelijk voor ons hele systeem. Want voel maar hoeveel invloed gedachten op ons (kunnen) hebben. Het kan je hele leven beïnvloeden en weg ben je bij jezelf!

Wat, waarom en hoe?

Ook bij mijn cliënten zie ik dat ze vaak komen met de vraag ‘hoe’ en ‘wat’. Liever geef ik hierop geen antwoord, want in eerste instantie plaatst de cliënt hiermee het weten buiten zichzelf en legt de autoriteit bij mij neer. Dat laatste zal zich altijd wreken, want je geeft je eigen autoriteit weg. Tevens is het juist belangrijk toe te geven aan het even niet hoeven weten, geen oplossingen te hoeven bedenken en geen acties te hoeven doen. Juist onszelf even de rust te geven en in het hier en nu te komen. Van daaruit volgt vanzelf een antwoord, een actie, een niets doen of een weten. Maar, alleen als we het vanuit onze Ware natuur doen; niet als we niets doen vanuit de overlevingsstand van het ego ikje.

Is het realiteit op dit moment of slechts een herinnering?

Door vele levens is dit overlevingsmechanisme opgebouwd en velen van ons hebben ervaringen uit vorige levens, maar de valkuil is ook hierin weer naar de herinnering te grijpen, net als bij gebeurtenissen in dit leven. De herinnering worden de waarheid en houden we (weer) aan vast, waardoor de overlevingsstrategie zich blijft herhalen.

Juist is het de bedoeling te zien of het nu wel echt realistisch is, of de angst nog wel waarheid is. Misschien is de situatie wel helemaal niet zo bedreigend als we denken. Dit vraagt echter wel te kijken vanuit die verruimde staat van zijn. Zodra het ego ikje voorop staat, zal het overleven het weer overnemen en staat de mind weer op scherp. Het leven is weer zwaar!

Diepgaande healing

Eerst willen de mechanismen gezien worden en ruimte krijgen. Vaak kan healing hierbij ondersteunend zijn en word je bewust van het mechanisme, terwijl je daar zelf nog niet bij kon. Daarna is het aan jou om dit patroon in het dagelijks leven te zien, aandacht te geven als het aandacht vraagt, ervan los te koppelen of juist te voelen. Enkel nogmaals, dit kan niet vanuit het overlevingsmechanisme, want voel maar, dat geeft alleen maar kramp. Het leven is dan zwaar. En, zo zit je gevangen in oude overtuigingen.

Ruimte om gewoon jezelf te zijn is belangrijk. Niet de ruimte opeisen (je plek bevechten), maar zodra je jezelf de ruimte geeft, hoeft er niets anders te gaan dan het gaat. Hoeft je partner niet te veranderen, is je werk en zijn je collega’s misschien wel niet zo vervelend meer en is de stilte, het even niets, misschien ook wel even ok…

Zijn kun je niet doen

Niets moeten, niets moeten weten, geen oplossingen moeten bedenken, geen aandacht moeten geven, niet moeten afstemmen op die ander, niet moeten voelen, het geeft allemaal ruimte en stilte…..stilte van Zijn.

Maar, we kunnen niet op die stilte afstemmen, want dan doe je weer iets en dan zal het weer zwaar voelen en kost het energie. Die stilte is er dus altijd, enkel raken we er vandaan als we gehecht zijn aan de overtuigingen en handelingen van het ego ikje.

Kun je gewoon jezelf zijn?

Dus, als er nu even geen beweging is? En je ook even geen beweging hoeft te maken? Is er dan vanzelf ruimte en stilte en ruimte om een beweging te laten ontstaan als die zich aandient?

Kun je daarmee zijn? Kun je de gedachten die nog ronddwarrelen ontkoppelen en niet van jezelf maken en jezelf de ruimte geven om niet te hoeven bewegen?

Wat nu als jij gewoon jezelf mag zijn? Niet anders hoeft te zijn, niet te kijken naar wat anderen doen, niet jezelf hoeft te verantwoorden, niet dikker of dunner hoeft te zijn, niet meer hoeft te presteren voor je baas, niet meer geld in het laatje hoeft te brengen, niet een groter huis te hoeven hebben, niet altijd in beweging hoeft te zijn, etc?

Wat nu als dit allemaal even niet hoeft?

Kun je gewoon jezelf zijn, ook al is er even geen beweging?
Dan ontstaat er vanzelf weer beweging op het juiste moment…
Elke keer weer als jij jezelf gunt even niet te hoeven bewegen, ontstaat er ruimte voor JOU.